Zadzwoń do nas: (22) 844 19 84 / (22) 844 80 77 / 665 777 244 Email: kociesprawy@kociesprawy.pl

Nie masz jeszcze prenumeraty naszego magazynu?  Zamów

KLESZCZE JUŻ W NATARCIU – Tekst: lek. wet. Rafał Ciągarlak

Tekst: lek. wet. Rafał Ciągarlak

Sezon na kleszcze właśnie się rozpoczął, czas
więc przypomnieć wszystkim opiekunom kotów o potencjalnych zagrożeniach wynikających z ich inwazji oraz o konieczności skutecznego zabezpieczenia pupili.

 Kleszcz to jeden z groźniejszych pasożytów dla ludzi i zwierząt.
Czyni go takim powszechne występowanie i łatwość w przenoszeniu szeregu niebezpiecznych wirusów czy bakterii. Z roku na rok w lecznicach dla zwierząt wzrasta liczba konsultacji dotyczących chorób odkleszczowych. Wynika to między innymi z rosnącej populacji kleszczy w środowisku. Zmiany klimatyczne spowodowane łagodniejszymi zimami oraz fakt, że coraz częściej podróżujemy za granicę ze zwierzętami, ułatwiają rozprzestrzenianie się na terytorium naszego kraju chorób odkleszczowych, występujących wcześniej w innych obszarach geograficznych.

Kleszcze, należące do pajęczaków, występują najczęściej na obrzeżach lasów liściastych, w wysokich trawach, na łąkach i pastwiskach, a na terenach miejskich – w parkach i skwerach. W naszym kraju występuje około 20 gatunków, natomiast na całym świecie jest ich ponad 800. Do kleszczy najczęściej spotykanych u nas zaliczamy kleszcza pospolitego (Ixodes ricinus) oraz kleszcza łąkowego (Dermacentor reticulatus). Największe znaczenie epidemiologiczne ma właśnie kleszcz pospolity.

W Polsce aktywność kleszczy obserwuje się od wczesnej wiosny do późnej jesieni, z wyraźnymi szczytami w okresie od   kwietnia do czerwca oraz od września do października. W cyklu rozwojowym kleszczy wyróżnić można następujące postaci: jajo, larwę, nimfę i postać dorosłą. Tę ostatnią w klimacie umiarkowanym osiągają po około 3–4 latach. Kleszcze przebywają na człowieku lub zwierzęciu krótko, od dwóch godzin do siedmiu dni, jednak żyją dość długo, średnio 2–4 lata. Są pasożytami bezwzględnie krwiopijnymi, wymagającymi co najmniej trzech żywicieli w każdym stadium rozwoju. Zmiana żywiciela powoduje przenoszenie patogenów między zwierzętami dzikożyjącymi i domowymi, jak również na człowieka. W cyklu rozwojowym kleszcza okresy pasożytnictwa przeplatają się z okresami życia poza żywicielami, przy czym czas pasożytnictwa stanowi ich ułamek (od kilku godzin do kilku dni).

U kotów kleszcze umiejscawiają się najczęściej na skórze głowy, szyi oraz karku. W rejonie ukłucia dochodzi do miejscowego zaczerwienienia i obrzęku skóry wywołanych procesem zapalnym. Chorobotwórcze działanie kleszczy może następować poprzez oddziaływanie mechaniczne powodujące przerwanie ciągłości skóry i otwiera ono wrota zakażenia dla wielu drobnoustrojów; oddziaływanie toksyczne – neurotoksyny zawarte w ślinie kleszczy mogą powodować zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, prowadząc do niedowładów i paraliżu; oraz transmisyjne albo wektorowe, powodujące choroby zakaźne.

Lista najczęściej występujących chorób odkleszczowych u kotów.
Hemobarteneloza
Jest to szeroko rozpowszechniona choroba występująca u kotów na wielu kontynentach. Czynnikiem chorobotwórczym jest bakteria Gram-ujemna (Haemobartonella felis), która atakuje erytrocyty, prowadząc do ich rozpadu. Źródłem zakażenia oprócz kleszczy mogą być również: pchły, wszy i komary. Choroba u kotów przebiega dość łagodnie, z niewielką
anemią. Wśród najczęstszych objawów klinicznych obserwuje się: utratę apetytu, spadek masy ciała, niekiedy żółtaczkę. Przebieg ostrzejszy spotkać można u kotów zarażonych wcześniej FeLV lub FIV. Po wyzdrowieniu koty stają się niestety źródłem zakażenia, a w przypadku zaburzeń odporności może nastąpić nawrót choroby.
Leczeniem z wyboru jest doustna antybiotykoterapia.


Więcej przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY NR 186 – KWIECIEŃ 2018