Zadzwoń do nas: (22) 844 19 84 / (22) 844 80 77 / 665 777 244 Email: kociesprawy@kociesprawy.pl

Nie masz jeszcze prenumeraty naszego magazynu?  Zamów

SFINKS – NIEZWYKŁY PRZYJACIEL

Tekst: mgr inż. Anna Maria Ziembińska,
zootechnik, zoopsycholog (pan), behawiorysta coape, dietetyk. specjalista ds. komunikacji naukowej ROYAL CANIN

Zdjęcia: Koty z hodowli De’TrojanS*Pl, www.facebook.com/DeTrojanS


Nazwa „sfinks” sugeruje starożytne pochodzenie i egipskie korzenie rasy. Tymczasem nic bardziej mylnego – sfinksy zaczęto hodować dopiero w latach 60 ubiegłego wieku i to w dość odległej od Afryki Ameryce. Rasa początkowo nosiła nazwy „moonstone” (księżycowy kamień) czy „canadian hairless” (nagi kanadyjski), ostatecznie jednak przyjęto nazwę „sfinks”, co miało podkreślać tajemniczy, niemal boski charakter nowej
odmiany kotów. Pierwsze łyse koty urodziły się w 1966 roku w Toronto w Kanadzie, w wyniku samoistnej mutacji.
Bezwłose koty wzbudzały zawsze silne emocje – od zachwytu po obrzydzenie. Tak czy inaczej, wyróżniają się one z populacji kotów domowych i nikogo nie pozostawiają obojętnym. Obecnie nagie koty z Kanady cieszą się dużym powodzeniem, również z powodu swojego niezwykle miłego usposobienia, łagodności i ogromnego przywiązania do człowieka. Populacja rasy liczy dziś kilka tysięcy osobników na całym świecie.

 Wilczy apetyt
Metabolizm kotów tej rasy jest szybki, a ciepłota nieco wyższa niż u kotów posiadających futro (38,5°C). Sfinksy w porównaniu z innymi rasami mają zdecydowanie wyższe potrzeby energetyczne związane z wydatkami organizmu na utrzymanie stałej temperatury ciała. Wiąże się to ze stosunkowo dużym ich apetytem – hodowcy twierdzą, że sfinksy jedzą nawet dwukrotnie więcej niż koty innych ras o podobnej masie ciała.
Należy jednak dbać o ich prawidłową kondycję – karmione do woli szybko stają się otyłe. Często koty takie mają wrażliwy przewód pokarmowy, dlatego trzeba zadbać o karmę najwyższej jakości i wysokiej strawności. Ponadto, właściwe proporcje włókna pokarmowego sprzyjają korzystnej florze bakteryjnej oraz regulują pasaż jelitowy, sprzyjając prawidłowemu trawieniu u wrażliwych kotów.

Delikatna skóra
Modyfikacje sierści kotów rasy sfinks nie wiążą się z osłabieniem odporności ani chorobami genetycznymi, jak początkowo sądzono. Przyczyną pierwotnych problemów w hodowli była zbyt wąska pula genowa. Wyeliminował je wzrost populacji rasy.
Trzeba jednak pamiętać, że specyficzne cechy tak ważnego organu jak skóra nie pozostają bez wpływu na inne funkcje organizmu. Brak sierści (jedynie szczątkowe włosy, silnie zredukowane również wibrysy i rzęsy) i stosunkowo cienka skóra eksponują organizm kota na silny wpływ czynników zewnętrznych, jak opady, wysoka czy niska temperatura. Cienka, naga skóra dobrze przewodzi ciepło, stąd miłe wrażenie podczas dotykania sfinksa. Koty te preferują ciepłe legowiska, często się przytulają i śpią razem z opiekunem lub innymi kotami.
Nieowłosiona skóra chroniona jest przez sebum – wydzielinę łojową gruczołów skórnych, która zapewnia jej
elastyczność skóry oraz tworzy na niej ochronną warstwę antybakteryjną i przeciwgrzybiczą. Często gromadzi się w fałdach skóry sfinksa, ma silny zapach i nieestetycznie wygląda, czasem może grozić też stanem zapalnym. Aby temu zapobiec, zaleca się kąpiele kota lub przecieranie skóry chusteczkami dla niemowląt.
Skóra sfinksa potrzebuje substancji do produkcji łoju, bardzo istotny w diecie jest więc udział niezbędnych kwasów tłuszczowych oraz witamin. Substancje te wzmacniają również barierę skórną, chroniąc przed
podrażnieniami i uszkodzeniami.
Nie bez znaczenia są przeciwutleniacze (karo
tenoidy: likopen, luteina, beta-karoten), które chronią nagą skórę przed szkodliwym wpływem promieni UV (ryzyko powstawanie wolnych rodników, zapalenia, rumień).
Przeciwutleniacze działają również ochronnie na narząd wzroku (głównie luteina chroni siatkówkę) oraz na serce.
Oko sfinksa jest szczególnie narażone na podrażnienia – z powodu szczątkowych rzęs. Pozbawione ochrony przed kurzem oko kota tej rasy wydziela więcej łez służących oczyszczaniu gałki ocznej. Zbierającą się w kącikach oczu galaretowatą wydzielinę należy regularnie usuwać lekko zwilżonym wacikiem.

Wielkie serce
Sfinksy słyną z uroczego charakteru i przyjaznego usposobienia. Dobrze czują się w towarzystwie zarówno kotów, jak i innych gatunków zwierząt, oraz ludzi. Niestety bywa, że ich metaforycznie wielkie serce staje się takim dosłownie i sprawia medyczne problemy. Koty tej rasy (podobnie jak pers, maine coon, ragdoll czy amerykański krótkowłosy) mają wyraźną tendencję do schorzeń serca, głównie kardiomiopatii przerostowej, upośledzającej pracę tego ważnego organu.

Więcej przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY NR 173 – MARZEC 2017