Tekst Artur Maj Z MAYLANU*PL Konsultacja Jolanta Michalska-Bukowska MAYBACH*PL Ewa Kosycarz GATTA*PL

Grupę kotów leśnych zaliczamy do ras naturalnych, czyli takich, które powstały bez ingerencji człowieka. Jest wielce prawdopodobne, iż koty syberyjskie, norweskie leśne i Maine Coony miały wspólnych przodków. Natomiast ich wygląd zmieniał się wraz ze zmianami klimatycznymi środowiska naturalnego, w którym żyły. Wszystkie te rasy łączy jeszcze jedno: należą one do rodziny kotów półdługowłosych. Niezależnie od ich siły i zwinności, typowych dla leśnego łowcy, są to koty bardzo miłe, wrażliwe i wylewne. Wyróżniają się tym, iż mają zrównoważony temperament, aczkolwiek przez całe życie skore są do zabaw, gonitw za wyimaginowaną zdobyczą. Uwielbiają wspinaczki, przy czym ich zwinność i gracja ruchów chroni przed zniszczeniem nasze cenne bibeloty. Koty te nie znoszą nudy. Dobrze się czują w obecności innych kotów oraz innych zwierząt, a za swoim dwunożnym opiekunem chodzą krok w krok i są wobec niego bardzo lojalne. Mimo swojego „dzikiego" wyglądu odpowiednio zsocjalizowany kot będzie ogromnym pieszczochem, który potrzebuje obecności człowieka.
Koty norweskie leśne często nazywane są wiewiórkami, z uwagi na ich pięknie i bujnie owłosiony ogon. Z ciekawostek na ich temat warto dodać, że norweskie leśne są jedynymi kotami, które potrafią schodzić z drzewa głową w dół. Ze względu na swój zrównoważony temperament bardzo dobrze sprawdzają się w domach, gdzie są małe dzieci. Po swych przodkach odziedziczyły zamiłowanie do natury.
Dzięki temu, iż człowiek nie ingerował w rozwój żadnej z tych ras, koty te raczej nie przysparzają swym opiekunom kłopotów zdrowotnych. W porównaniu z innymi kocimi rasami rzadko odwiedzają gabinety weterynaryjne i przez całe swoje życie cieszą się doskonałym zdrowiem.
Wyróżniają się one spośród innych ras tym, iż są to koty duże, aczkolwiek największym z nich jest Maine Coon. Maine Coon i norweski leśny są kotami długimi i wysokimi, podczas gdy syberyjski jest raczej kotem o zwartej, kompaktowej budowie ciała. W porównaniu z pozostałymi jest on raczej krępy. Kocury zawsze są większe niż kotki. Okrywa włosowa stanowi o nieprzeciętnej urodzie tych kotów.
Omawiane rasy, mimo licznych podobieństw w wyglądzie zewnętrznym, różni znacząco kształt głowy. Głowa kota norweskiego ma kształt trójkątny. Kot ten powinien mieć idealnie prosty profil, a jego skośne oczy kształt migdałów. Głowa Maine Coona przypomina raczej kwadrat. Mimo wielkości, jaką wyróżnia się ten kot spośród pozostałych, jego głowa jest średniej wielkości w stosunku do reszty ciała. Ma ona profil załamujący się na wysokości nosa, a jego oczy są duże, owalne, z wyraźną ekspresją. Natomiast kot syberyjski ma dużą okrągłą głowę z profilem charakteryzującym się małym załamaniem krzywizny na wysokości nosa, a jego oczy są lekko skośne i powinny mieć kształt nieco owalny. Oczy Syberyjczyka, podobnie jak u Maine Coonów, powinny być osadzone dość daleko od siebie. Możemy również zauważyć, iż Maine Coony i koty norweskie mają duże uszy, podczas gdy uszy kotów syberyjskich są mniejsze i bardziej zaokrąglone. Uszy Norwegów i Maine Coonów zakończone są tzw. pędzelkami. Podkreślają one ich dzikość, upodabniając je trochę do żbika. Ta „dzikość" sprawia, iż są jeszcze piękniejsze.

Więcej przeczytaj w magazynie KOCIE SPRAWY - Nr 88  luty 2010

Powrót do: Czytelnia


Rasy kotów
- artykuły z
KOCICH SPRAW