Zadzwoń do nas: (22) 844 19 84 / (22) 844 80 77 / 665 777 244 Email: kociesprawy@kociesprawy.pl

Nie masz jeszcze prenumeraty naszego magazynu?  Zamów

KOT BRYTYJSKI – DOMOWY MIŚ

Tekst i zdjęcia: Dorota Szadurska, HODOWLA AGILIS CATTUS*PL

Kot do niedawna postrzegany był raczej jako zwierzę żyjące obok człowieka, a nie razem z nim. Miejsce przy człowieku należało niepodzielnie do psa, i wydawał się on na tej pozycji zupełnie niezagrożony. Najwyraźniej jednak niemożliwe stało się faktem. Koty bowiem to już nie tylko przydatni są siedzi, ale coraz częściej pełnoprawni członkowie naszych rodzin. Postaci, dla których zmienia się upodobania i tryb życia, nawet jeśli wiąże się to z niedogodnościami. Przestały być też w końcu uznawane za samotniki, którym towarzystwo człowieka nie jest do niczego potrzebne, i chociaż nadal doskonale potrafią sobie poradzić, gdy go zabraknie, lgną do ludzkich kolan, gdy tylko jakieś przyjazne pojawią się w ich zasięgu.

 Kot brytyjski to obok kotów Maine Coon chyba najpopularniejsza z kocich ras w naszych domach. Brytyjczyki są równocześnie największymi z ras kotów krótkowłosych. To koty muskularne, o dość krępej sylwetce, z krótkimi, masywnymi łapami, szeroką piersią i dużą głową. Małe uszka, położone dość nisko na głowie, nadają im wygląd pluszowej zabawki. Zachwycają szczególnie swoim futrem, które jest gęste i krótkie, również przypominające w dotyku plusz. W brytyjczykowej twarzy tkwią duże, okrągłe, najczęściej bursztynowe oczy (wiele odmian barwnych posiada oczy niebieskie bądź zielone). Ich pyszczki z krótkimi nosami, przypominające trochę twarze, są idealną kopią kota z Cheshire z „Alicji w Krainie Czarów” Lewisa Carrolla.
Wszystkie te cechy sprawiają, że nazywane są „żywymi pluszakami”, „domowymi misiami”, i używa się w stosunku do nich wszystkich określeń zwracających uwagę na ich „piecuchowaty”,ciepły, leniwy i przytulny wygląd. To idealne koty domowe, niezwykle inteligentne i bardzo przywiązane do swojego opiekuna.

Historia rasy

Kot brytyjski jest jedną z najstarszych europejskich ras, i w przeciwieństwie do innych, których historia opiera się często na mitach i legendach, jego pochodzenie jest dość dobrze udokumentowane. Przodkowie tych kotów przywiezieni zostali do Europy z Egiptu. Szczególnie upodobali je sobie Rzymianie z powodu ich wspaniałych umiejętności łowieckich, które okazały się bardzo pomocne w ochronie zapasów żywności przed szkodnikami. Podobnie fakt, że niektórzy cesarze, w tym Oktawian August (63 p.n.e. – 14 n.e.), byli wielkimi wielbicielami kotów, poważnie umocnił ich pozycję w ówczesnym świecie.
Razem z legionami rzymskimi, maszerującymi przez Europę, wędrowały i koty, zabierane przez legionistów do pilnowania zapasów żywności przed szkodnikami. Nie wiemy dokładnie, kiedy przodkowie kota brytyjskiego przybyli na Wyspy, ale najprawdopodobniej było to po II wieku n.e., gdy rzymska kolonizacja w Brytanii była już dobrze ustanowiona.
Na farmach, w gospodarstwach, w wioskach i dużych miastach kot zajmował się więc swoim głównym zadaniem, jakim było trzebienie gryzoni, podobnie jak to robił na ziemi faraonów. Większość kotów prowadziła pół dziki tryb życia. Niektóre jednak stały się rozpieszczanymi członkami rodzin, zarówno tych biednych, jak i bogatych, już wtedy pokazując, że mają cechy doskonale predestynujące je do zdobycia pozycji członka ludzkiej rodziny.


Więcej przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY NR 164 CZERWIEC 2016