Zadzwoń do nas: (22) 844 19 84 / (22) 844 80 77 / 665 777 244 Email: kociesprawy@kociesprawy.pl

Nie masz jeszcze prenumeraty naszego magazynu?  Zamów

KOT BENGALSKI – Z MARMUROWYM WZOREM W TLE

Tekst: Ewa Zgrabczyńska
Zdjęcie:
TAKST

Dziki przodek
Nazwy „kot bengalski” absolutnie nie należy kojarzyć z bengalskim tygrysem. Pochodzi ona od dzikiego przodka rasy Felis bengalensis (obecnie używana jest klasyfikacja systematyczna: Prionailurus bengalensis). Dzikożyjący przodek bengala – leopard azjatycki – Asian Leopard Cat (ALC) jest gatunkiem szeroko rozprzestrzenionym na terenie Azji: wędrując dolinami rzek, dociera do wysokości 3000 m n.p.m. Zajmuje tereny od lasów deszczowych, po liściaste i iglaste, wilgotne łąki, zarośla krzewiaste, obszary trawiaste i plantacje. Na północy jego zasięg jest ograniczony z powodu pokrywy śnieżnej. Kot ten unika obszarów, gdzie głębokość śniegu przekracza 10 cm. Nie lubi także terenów bardzo suchych. Preferuje bliskość wody. Gatunek ten można spotkać w pobliżu
ludzkich siedlisk (istnieją nawet raporty o wykradaniu przez nie drobiu).
Gatunku leoparda azjatyckiego nie ujęto na listach IUCN (International Union for Conservation of Nature), dotyczących zwierząt zagrożonych wyginięciem, ale populacja wyspowa liczy niewielu osobników.
Wymagają one bezwzględnej ochrony, ponieważ grozi im wymarcie. Koty te są dość odporne na procesy wylesiania, giną w polowaniach dla skór (szczególnie na terenie Chin). Są tylko gdzieniegdzie chronione.
 Status taksonomiczny gatunku jest nadal kontrowersyjny, nie tylko ze względu na możliwość hybrydyzacji, ale specyficzne rzadko spotykane populacje (np. na Filipinach czy Archipelagu Malajskim czy też koty z Iriomote). Mają one często charakter endemiczny.Koty tego gatunku nie tylko świetnie pływają (koty pływające zaobserwowano w Zatoce Bengalskiej), dzięki czemu mogły skolonizować liczne wyspy, ale i znakomicie się wspinają (mogą odpoczywać nawet na wysokości 20 m). Wygląd ich w zależności od miejsca występowania jest często odmienny.
Na podstawie samego tylko wyglądu wyróżniono wiele podgatunków, które różnią się deseniem na futrze. W tropikach mają najczęściej ubarwienie żółtobrązowe, na terenach północnych – bardziej szare.
Zróżnicowanie kolorów jest spore. Cechą charakterystyczną wspólną dla wszystkich osobników jest występowanie cętek lub rozet i czarnych pierścieni wzdłuż ogona.

Początek rasy
Takiego oto kota (kotkę) posiadała w latach 60. biolog Jean Mill. Za towarzysza dała jej czarnego kocura domowego. Okazało się, że koty skrzyżowały się i pojawił się miot, który rok później rozmnożył się w kolejną generację hybryd. Te jednak nie doczekały się potomstwa.
Tymczasem dr Willard Centerwall (Loma Linda University) prowadził wielce obiecujące badania nad białaczką, wykorzystując do eksperymentów koty ALC.


Więcej przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY NR 138 – KWIECIEŃ 2014