Zadzwoń do nas: (22) 844 19 84 / (22) 844 80 77 / 665 777 244 Email: kociesprawy@kociesprawy.pl

Nie masz jeszcze prenumeraty naszego magazynu?  Zamów

KOT BENGALSKI – Z DŻUNGLI NA SALONY – cały tekst

KOCIE SPRAWY NR 175 – MAJ 2017

Tekst: Kamila Futrzyńska
BANABIRALA*PL, WWW.BANABIRALA.COM

Zdjęcia: z archiwum hodowli BANABIRALA*PL; BARBARA MULLER; TAST

Historia i pochodzenie
Koty bengalskie to niezwykła rasa. Decydując się na te koty, spełniamy marzenie o dzikim kocie w domu. Bengale łączą bowiem w sobie dwie cechy: dziki wygląd i przyjazny charakter. Rasa stanowi hybrydę kota domowego z Asian Leopard Cat (Prionailurus bengalensis) – gatunkiem dzikiego kota występującym na terenie Azji.
Twórczynią jej jest Jean Sugden Mill. Dzięki starannej selekcji kotów, nie tylko pod względem wyglądu, ale i charakteru, oraz wieloletniej pracy przy krzyżowaniu P. bengalensis z kotami domowymi udało jej się uzyskać idealnego kota bengalskiego – Milwood Penny Ante. Kotka ta, poza cechującym ją pięknym umaszczeniem, pozbawiona była agresji i nieufności swoich dzikich przodków, dzięki czemu stała się protoplastką rasy.
W 1986 roku organizacja TICA nadała kotu bengalskiemu status nowej rasy. Warto zaznaczyć, iż za rasę uznaje się wszystkie pokolenia kota bengalskiego powyżej F5 – oznacza to, że pierwsze pięć pokoleń od krzyżówki kota domowego z P. bengalensis pozostaje hybrydą, a nie rasą. W procesie tworzenia tej rasy wykorzystano między innymi koty takie jak: egipski mau, ocicat, abisyński oraz bombajski.

 Wygląd
Koty bengalskie swoim rozmiarem nie odbiegają od pozostałych kotów domowych, jednak ich budowa jest bardzo charakterystyczna. Przeciętna waga kotki to 3–5 kg, natomiast waga kocurów to 5–8 kg. Ciało kota bengalskiego jest wydłużone i silnie umięśnione. Tylne nogi są nieznacznie dłuższe niż przednie, dzięki czemu bengal porusza się w specyficzny sposób przypominający skradanie się. Głowa w stosunku do ciała powinna być mała, z mocnym, wyraźnie zarysowanym podbródkiem. Uszy wysoko osadzone, niezbyt duże i szerokie u nasady. Oczy duże, owalne lub o lekko migdałowym kształcie. Sierść kotów bengalskich nie posiada podszerstka. Jest ona krótka, niezwykle gładka i jedwabista w dotyku. Cechą charakterystyczną dla tej rasy jest tak zwany glitter – włos otoczony mikro pęcherzykami powietrza. Dzięki temu sierść błyszczy, a w słońcu wygląda jak oprószona brokatem. Kolejne charakterystyczne cechy tej rasy to: wzór na głowie układający się w literę M, poprzeczne paski na policzkach i szyi, prążkowany ogon oraz nakrapiany brzuch.

Niezwykłą popularność rasa ta zawdzięcza niespotykanemu wzorowi rozet na futrze. Nie jest to jedyny wzór spotykany u bengali. Podstawowe wzory futra kotów bengalskich to:
cętka (spotted) – cętki przybierają różne kształty i wielkość – w uproszczeniu „umaszczenie nakrapiane”;
rozeta (rosseted) – obecnie najpopularniejszy wzór kota bengalskiego. Koty rozetowe często nazywane są też „cętkowanymi”. Rozeta powinna posiadać wyraźne ciemne obramowanie, jaśniejszy środek i mocno kontrastować z kolorem futra;
marmur (marbled) – bengale marmurkowe charakteryzują się znajdującym się na bokach ciała wzorem, który składa się z dużych, rozlanych, często zbiegających się ze sobą plam.

 Koty bengalskie występują w kilku kolorach. Najpopularniejsze umaszczenia to klasyczne brązowe oraz śnieżne. Rozróżniamy trzy rodzaje śnieżnego ubarwienia: seal lynx, seal mink, seal sepia. Coraz większą popularność zyskują koty o umaszczeniu srebrnym, charakteryzujące się czarnym wzorem na srebrnym tle. Hodowcy na całym świecie ciągle pracują nad stworzeniem nowych odmian kolorystycznych bengali, m.in. niebieskich czy melanistycznych. Większość tych kolorów nie jest jednak oficjalnie uznana przez żadną organizację felinologiczną.

Zdrowie
Kot bengalski jest rasą zdrową i odporną. To silne koty, które rzadko chorują, a rasa nie jest obarczona żadnymi specyficznymi problemami genetycznymi. Jest też całkowicie odporny na kocią białaczkę! Właśnie to skłoniło genetyków dr. Willarda Centerwalla i dr. Raoula Benviste do badań nad tym gatunkiem i jego krzyżówkami z kotem domowym. Praca obu panów bardzo znacząco przyczyniła się do powstania rasy.
Koty bengalskie są rasą szybko dojrzewającą – już 4- czy 5-miesięczne kotki potrafią mieć silne, pełnoobjawowe ruje, dlatego w przypadku kociaka „na kolanka” wskazana jest wczesna kastracja.
Kupując kota bengalskiego, warto sprawdzić, czy rodzice kociaka zostali przebadani w kierunku FeLV/FiV, HCM, oraz PK-Def. Każda szanująca się hodowla regularnie bada swoje koty w kierunku tych chorób.

Charakter
Koty bengalskie cechuje niezwykła inteligencja. Dzięki temu wiele z nich bez problemu uczy się aportowania czy chodzenia na smyczy. Bengale niezwykle lubią towarzystwo człowieka i bardzo mocno przywiązują się do swojego opiekuna. Są mu wierne i oddane. Towarzyszą człowiekowi we wszystkich czynnościach domowych. Potrafią go witać już w drzwiach, a nawet czekać na niego o stałej porze. Niektóre osobniki potrzebują więcej czasu na zaufanie nowemu opiekunowi, jednak gdy już stworzą z nim więź, to jest ona wyjątkowo silna. Znane są przypadki, gdy po stracie opiekuna koty wpadły w depresję. Bengale akceptują w swoim otoczeniu inne zwierzęta oraz dzieci. Dzięki odpowiedniej i wieloletniej selekcji rasa ta jest pozbawiona występującej u jej dzikich przodków agresji! Bengale są niezwykle towarzyskie i wyjątkowo źle znoszą samotność. Nie powinny spędzać całych dni bez towarzystwa ludzi czy kocich przyjaciół.
Bengal jest kotem bardzo zwinnym, odważnym, aktywnym, żywiołowym i pewnym siebie. Zarówno młode, jak i dorosłe koty potrzebują bardzo dużo aktywności fizycznej. Należy zapewnić im zabawę i zadbać, by nie brakowało im ruchu. W przeciwnym razie może się to odbić na ich zdrowiu fizycznym czy psychicznym.
Kot bengalski jest również niezwykle skoczny i, podobnie jak jego dziki przodek, uwielbia się wspinać. Decydując się na tego zwierzaka, powinniśmy zapewnić mu odpowiednie miejsce do wspinaczki, np. drapak – wysoki do samego sufitu. Bengale uwielbiają zabawę i właśnie podczas niej jesteśmy w stanie zaobserwować ich dzikie instynkty. Naturalna potrzeba aktywności fizycznej sprawia, że tej rasie daleko jest do „kanapowej”.
Na temat kotów bengalskich funkcjonuje bardzo krzywdzący mit. Mówi się, że jest to rasa destrukcyjna, a jej przedstawi ciele przez swoją nadmierną aktywność niszczą elementy wyposażenia domu. W rzeczywistości bengale nie niszczą bardziej niż inne koty. W moim domu znajdują się firanki do samej podłogi i nigdy nie zostały zerwane ani potargane.
Bengal to kot niezwykle gadatliwy. Przedstawiciele tej rasy nie tylko miauczą, ale potrafią też szczekać, gruchać, warczeć i wydawać wiele innych specyficznych dźwięków. Często głośno
i namolnie domagają się uwagi ukochanego człowieka.
Kolejną bardzo charakterystyczną cechą tej rasy jest odziedziczona po dzikich przodkach miłość do wody, która dla opiekunów często potrafi być kłopotliwa. Koty bengalskie wręcz uwielbiają wodę – nie tylko są świetnymi pływakami, ale i bardzo lubią się pluskać. Towarzyszą podczas mycia naczyń i często wskakują człowiekowi do wanny.

Kot bengalski jest świetnym towarzyszem dla innych zwierząt oraz rodzin z dziećmi. Idealnym towarzyszem dla bengala będzie kot aktywny i energiczny.
N
ie należy łączyć go z kotami nieakceptującymi innych kotów, starszymi, schorowanymi czy strachliwymi – innymi słowy takimi, którym towarzystwo ruchliwego bengala mogłoby przeszkadzać. Kot bengalski nie nadaje się też dla osób, których praca wiąże się z częstymi wyjazdami oraz takich, które cały dzień przebywają poza domem. Ze względu na swoją aktywność i energię nie nadają się też dla ludzi, którzy nade wszystko cenią sobie spokój. Kot bengalski wnosi do domu ogrom radości i miłości.
To wymarzony towarzysz dla osób energicznych, które chętnie będą się z nim bawić.

Nasza hodowla
Istnieją pewne standardy definiujące cechy charakterystyczne dla danej rasy. Nie należy jednak zapominać, że każdy kot, tak jak człowiek, posiada indywidualny charakter. Na co dzień obserwuję to w swoim kocim stadzie. Jedna z moich kotek to „typowa Cyganka” – każdy człowiek to dla niej ręce do głaskania. Jeden z naszych kocurków również sam namolnie pcha się na kolana i uwielbia być noszony na rękach, podczas gdy drugi lubi być głaskany, ale nie podoba mu się, gdy jest podnoszony. Każdy z nich to kocia indywidualność, choć są przedstawicielami jednej rasy. W naszym domu znajdują się też dwa kastraty: kotka „dachowiec” – przewodniczka naszego stada i prowodyrka wszelkich zabaw i kocich szaleństw (co ciekawe, ani na krok nie ustępuje bengalom); a także kocurek brytyjski. Wiele odwiedzających nas osób to dziwi. Ale tak – kot brytyjski może spokojnie funkcjonować w jednym domu z bengalami. Nasz brytek jest akceptowany i lubiany przez wszystkie koty. Razem śpią i nigdy nie było między nimi konfliktów. Chętnie też się razem bawią, choć brytyjczyk zazwyczaj odpada w przedbiegach i po kilku minutach zabawy ogranicza się już tylko do obserwowania pozostałych kotów. Nic dziwnego, brytyjczyk przy energicznych bengalach prosto z dżungli czy sprytnym dachowcu to przecież domowy mały miś.