Tekst Agnieszka Jędrzejczyk-Płużyczka           

Duże, „nietoperzowe" uszy osadzone na krótkim, trójkątnym pyszczku i ogromne oczy sprawiają, że
Devon rex wygląda jak „ufokotek" albo skrzat
z Harry'ego Pottera. Przy iście diabolicznej skłonności
do psot Devony są również czułe i kochające,
jak futrzane aniołki.

Początki fascynacji
Pierwszą książkę zawierającą opisy i zdjęcia kocich ras kupiłam w 1993 roku. Kiedy z fascynacją przeglądałam kolorowe fotografie, natknęłam się na najdziwniejszego kota, jakiego dotąd widziałam. Nazwa tej rasy brzmiała Devon rex. Jest to rasa stosunkowo nowa, jej początek sięga zaledwie 1960 roku, kiedy to w hrabstwie Devonshire urodziło się niezwykłe kociątko z krótką pokręconą sierścią. Od niego wzięła początek cała rasa. Staranne krzyżowania doprowadziły do utworzenia nowej rasy, która już w 1983 roku została uznana przez ostatnie z istniejących na świecie kocich stowarzyszeń.
Niezwykły wygląd
Od pierwszego spojrzenia Devony rexy wyróżnia niezwykły wygląd. Najbardziej charakterystyczne są wielkie uszy - im większe, tym lepiej. Powinny być nisko osadzone na głowie. Głowa u Devonów jest krótka, trójkątna, nos krótki i wypukłe policzki. Patrząc na tego kota, masz wrażenie, że się uśmiecha. Jednak najpiękniejszym elementem mordki są oczy. Kształtem przypominające migdały, są szeroko rozstawione i w porównaniu z całą głową wydają się ogromne.
Devony to czysta gracja. Masa ciała tej rasy waha się od 2,5 do 4 kg, więc są to raczej koty małe. Ich ciało jest smukłe i umięśnione. Długa szyja, szczupłe łapki, okrągłe stopy, wąski i długi ogon. To wszystko pokryte jest króciutkim, pofalowanym futerkiem, które jest mięciutkie jak puch i delikatne jak aksamit. Na grzbiecie i ogonie mogą też występować w niewielkich ilościach krótkie ościste włosy. Co ciekawe, u Devonów dopuszczone jest każde umaszczenie, czyli żaden kolor nie jest zabroniony.
Tego, kto pierwszy raz weźmie na ręce Devona rexa, zadziwi ciepłota jego ciała. Wiadomo, że każdy kot ma wyższą temperaturę ciała niż człowiek, ale ze względu na pokrywające go futro zwykle jest to nieodczuwalne. Natomiast malutkie Devonki wydają się w dotyku wręcz gorące, gdyż ich sierść jest krótsza, a temperatura ciała przez kilka pierwszych miesięcy jest wyższa niż u kota dorosłego.
Dodatkowym efektem takiego króciutkiego futerka jest zwiększona ciepłolubność tej rasy. Zimą ulubionym miejscem pobytu dla Devona jest kaloryfer. Równie atrakcyjne są wszelkie inne źródła ciepła, a także koce i kołdry, pod którymi można się zakopać na czas drzemki. Oczywiście tylko wtedy, kiedy nie są dostępne kolana właściciela. Swoje zadowolenie okażą charakterystycznym mruczeniem, które u tej rasy jest wyjątkowo głośne.
Koty te swoim charakterystycznym wyglądem zasłużyły sobie na wiele określeń i przydomków. Ze względu na wielkie oczy niektórym kojarzą się one z ufoludkami. Innym przypominają skrzaty z Harry'ego Pottera lub nietoperze, gdyż ich uszy są równie wielkie. Jednak myli się ten, kto uważa, że to wygląd jest największą zaletą tej rasy i że to dzięki niemu zyskały rzesze miłośników. Najwspanialszy w tej rasie jest jej charakter.
Charakter i osobowość
Wiadomo, że każda sroka swój ogonek chwali, ale niezbitym faktem jest to, że w moim domu Devony przekonały do siebie dwójkę zagorzałych kocich przeciwników. I tak jeśli ich powierzchowność może spowodować krótkie zauroczenie, to prawdziwa miłość do tej rasy rozkwita i pozostaje na wieki, właśnie dzięki bliższemu poznaniu i przebywaniu w ich otoczeniu.
Koty tej rasy nie będą zbyt szczęśliwe w domach, do których właściciele wracają tylko, aby się wyspać.

Więcej przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY - Nr 91 maj 2010

Powrót do: Czytelnia


Rasy kotów
- artykuły z
KOCICH SPRAW